Protect You
By: hitoki_2yu
maru x suba x yasu
อยากปกป้อง...หรือ ถูกปกป้อง....
ความรัก!...
มันยากที่จะบอกว่าต่างกันอย่างไร?
ฉันรักเธอและฉันก็รักเขา...
ฉันควรจะทำอย่างไร?...ฉันควรจะเลือกทางไหน?
ฉันอยากปกป้องเธอ...และ ฉันก็อยากถูกเขาปกป้อง...
ฉันควรจะเลือกทางไหนที่ฉันไม่เจ็บ....
ฉันควรจะเลือกทางไหนที่เธอไม่เสียใจ....
และฉันจะเลือกทางไหนที่เขาไม่ทุกข์....
ฉันโลภไปไหม?......ถ้าฉันต้องการทั้งสองคน....
-------------------------------
.
.
"โชจัง......"
"หืม?........ว่าไงซูบารุคุง"
".............ฉัน...รักโชจัง"
"เห!!.......แต่ เอ่อ....."
"โชจังรักทัชชง.....ฉันรู้แล้ว"
".......ขอโทษนะ ซูบารุคุง"
"อืม....ฉันแค่อยากบอก ฉันแค่อยากพูด........ฉัน แค่อยากปกป้อง นาย....บ้าง...."
".........................."
ตลอดเวลาหลายปีทำได้เพียงยืนดู ทำได้เพียงแค่เป็นห่วง....ทำได้เพียงแค่เพื่อนที่ดี ความรู้สึกที่แท้จริงไม่สามารถแสดงออกมาได้...แค่ได้ดูแลอยู่ห่างๆก็พอใจ
....ฉันไม่ได้หวังอะไรไปมากกว่านี้
แค่เธอยังเห็นฉันที่ยืนอยู่ไม่ห่าง....
แค่เธอไม่รังเกียจคำที่ฉันบอกรัก....
แค่เธอไม่เบื่อฉันที่อยากยืนอยู่ข้างๆ....
แค่เธอไม่ต่อต้านอ้อมกอดนี้....
แค่ฉันได้อยู่ข้างๆ....แค่ฉันได้ปกป้อง
แค่นี้ก็ขอบคุณที่เธอไม่ไล่ส่งฉันออกไป...
------------------------------
"โชจัง...ฉันไปส่งนะ?"ร่างโปร่งพูดถามพลางยัดข้าวของเก็บเข้ากระเป๋าใบโปรด
"อืม....เอาสิ"คนตัวเล็กตอบตกลงขณะที่เช็คข้อความในโทรศัพท์มือถือเครื่องบางสีขาวอย่างที่ทำอยู่ประจำ
"ซูบารุๆ....ฉันไปด้วยๆวันนี้เอารถเข้าศูนย์ ไปส่งที"ร่างสูงเจ้าของเขี้ยวยาวโพล่งออกไปขณะที่ซูบารุและยาสุกำลังจะออกไปข้างนอกพลางยกมือไหว้ขอร้องประลกๆ...
"มารุ....โอเคๆ ที่หลังเลยนะ"
"ได้อยู่แล้ว...ขอบใจนะ"
.
.
.
"บ๊ายบายนะยาสุ...."ร่างสูงที่นั่งอยู่เบาะหลังเปิดหน้าต่างรถยนต์เพื่อบอกลากับเพื่อนตัวเล็ก
"ขึ้นไปส่งได้ไหม?โชจัง...."ซูบารุที่ยืนเกาะกับหลังคารถถามเป็นเชิงขออนุญาต ร่างเล็กไม่ได้ตอบหรือพูดอะไรเพียงแค่ยิ้มอย่างที่เคยยิ้มให้เป็นประจำ
"...เร็วๆนะเว้ย!...ฉันไม่อยากนอนค้างในรถจนเช้า"มารุแซ่วมือกีตาร์ตัวเล็กกับร็อกเกอร์นักร้องนำประจำวงเพื่อนที่สนิทมาหลายปีก่อนที่จะหมุดหัวเข้าไปอยู่ในรถเพื่อหลบกำปั้นจากนักร้องนำคนโหด
ร่างทั้งสองที่สาวเท้าเข้าไปตามทางเดินค่อยๆเลือนหายไปตามทางที่เลี้ยวโค้ง...
บอกกับตัวเองว่าเพียงแป๊ปเดียวที่นั่งคอย....
ภาพของทั้งสองคนที่เห็นแล้วพาลทำให้ปวดใจ...
ราวกับว่าคนๆนั้นเดินไปแล้วไม่กลับมาอีก...
ฉันผิดเองที่มาช้าไป...
.
.
.
เพราะว่าช่วงนี้เราห่างกัน...
เพราะว่าช่วงนี้เราไม่ได้หัวเราะด้วยกัน....
เพราะว่าช่วงนี้เราไม่ได้ไปไหนด้วยกัน....เหมือนแต่ก่อน
เพราะการกระทำเหล่านั้นนายไม่มีให้ฉันแล้ว....
เพราะนายให้มันกับคนอื่น...ที่ไม่ใช่ฉัน
---------------------------------
"มารุ...ไปดื่มกัน?"ร่างเล็กโปร่งถามคนตัวสูงที่นั่งง่วนกับนิตยสารดนตรีเล่มล่าที่เพิ่งได้จับพลางทำท่ากระดกแก้วประกอบ
"เอาดิ...วันนี้ไม่มีงานแล้วด้วย กำลังเบื่อ...ไปเลยไหม?"มารุละสายตาจากนิตยสารมองหน้าถามคนที่ชวน
"เพิ่ง 6 โมง...จะไปเลยหรอ?...."ซูบารุมองซ้ายมองขวาดูนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังก่อนจะพูดกับร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวนิ่มกลางห้องพักในสตูดิโอ
"ก็ไม่มีอะไรแล้วนิ?"
"อืม...โอเค ไปรถนายนะวันนี้ฉันมากับยาสุ เลยไม่ได้เอารถมา...."
"............................."
ต่อหน้าฉันนายเรียกเธออีกอย่าง...
ต่อหน้าเธอนายเรียกเธออีกอย่าง...
ทำอย่างนั้นเพื่ออะไรงั้นหรอ?
ถ้าบอกรักษาน้ำใจฉันคงไม่ใช่...ถ้านายรักษาน้ำใจฉัน?
นายคงไม่รักเธอเพื่อรักษาน้ำใจฉันแน่...
แต่ถ้าบอกว่านายรู้ความสึกฉัน...นั้นก็คงไม่ใช่เป็นแน่
.
.
.
เพราะนายไม่เคยเห็นฉันในสายตา...ตั้งแต่ที่นายรักเธอ
---------------------------------
"เฮ้ยๆ!!...มารุ นายดื่มเยอะไปแล้วเฮ้ย"ซูบารุพูดปรามร่างสูงที่กระดกดื่มเอาๆตั้งแต่ที่เข้าร้านพลางแย่งแก้วออกจากมือเมื่ออีกคนไม่มีทีท่าว่าจะทำตามก่อนจะมองไปตามโต๊ะที่เกลื่อนด้วยขวดเหล้าเล็กๆเปล่าๆที่ทั้งตนและร่างสูงดื่ม แต่เกิดครึ่งที่มาจากร่างที่สูงกว่า
"นาย...ชวนฉัน มาดื่ม...นิ"ร่างสูงพูดติดๆขัดๆตามภาษาคนที่สติไม่อยู่กับตัวเต็มที่พลางทำไม้ทำมือประกอบ
"ก็ชวนมาดื่ม...ไม่ได้ชวนเอาเหล้ามาอาบคอแก"
"....เหอๆๆ~~ อ่อเหรออออ...."
"กลับเถอะ...นายเมามากไปแล้ว"ร่างเล็กโปร่งพูดพลางฉุดแขนคนตัวสูงให้ลุกตาม
"ไม่กลับ!...ฉัน อยากดื่มต่อ..."มารุสะบัดแขนให้หลุดจากมือของอีกคนที่มาด้วยกัน
"น้อง!...."ร่างเล็กโปร่งเรียกบริกรใกล้ๆพลางยื่นบัตรเครดิตให้ก่อนที่บริกรชายหนุ่มรีบเดินไปชำระเงิน
".............."
"ขอบคุณมากนะครับ..."บริกรคนเดิมยื่นใบเสร็จให้ร่างเล็กโปร่งเซ็นรับและยื่นบัตรเครดิตกับใบเสร็จอีกใบให้ก่อนพูดขอบคุณลูกค้าตามหน้าที่
"เฮ้ย!มารุลุก...."ซูบารุพูดกับร่างสูงที่ยังนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมไม่ได้ขยับไปไหนจนร่างเล็กโปร่งต้องฉุดแขนแกร่งลากให้เดินตาม
".............."ถึงจะยังรู้สึกมึนงงแต่มารุยังมีสติพอที่จะเดิมตามแรงที่ลากไปโดยไม่ต้องให้อีกคนช่วยพยุงหรือทำอะไรที่ช่วยตนเองมากกว่านั้นไปตลอดทางเดินที่ทอดไปยังลานจอดรถข้างๆ
"เดี๋ยวฉันไปส่งนายที่บ้าน ขากลับฉันจะเรียกแท็กซี่แทน..."นักร้องนำประจำกลุ่มพูดพลางดึงสายเบลล์เพื่อมาคาดให้กับร่างสูง กลิ่นเหล้าจากร่างสูงโชยมาติดจมูกของคนตัวเล็กกว่าและกลิ่นหอมอ่อนๆจากผมนุ่มดำขลับของร่างเล็กโปร่งก็โชยติดจมูกร่างสูง......
มารุเผลอดึงศีรษะเล็กเข้าใกล้จนติดจมูกเพื่อสูดดมความหอมที่โชยมาให้เต็มปอด
ในรถเงียบจนได้ยินแต่เสียงหายใจแรงๆของร่างสูงเพราะด้วยความร้อนจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มมา....มันเนิ่นนานพอจนคนที่เมามายมีสติพอที่จะรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร...
"ขอโทษ......."มารุปล่อยศีรษะเล็กออกและขอโทษพึมพำเบาๆ
ฉันเผลอรักนาย ทั้งๆที่นายรักคนอื่น...
ฉันเผลอมีใจให้นาย ทั้งๆที่นายไม่เคยสนใจฉัน...
ฉันมีให้นายมากกว่าเพื่อน...
สำหรับนาย...ฉันให้ได้มากกว่าเพื่อน
เพียงเพราะฉันไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อนนาย
เพียงเพราะฉันอยากอยู่ข้างๆ....
เพียงเพราะฉันอยากปกป้องนาย...
.
.
.
ฉันผิดเอง...ที่ฉันรักนาย
--------------------------------
"โชจัง...จะไปไหนหรอ?"ซูบารุถามคนตัวเล็กที่กำลังเริ่มต้นเก็บของใส่กระเป่าใบเก่ง
"เมื่อกี้ทัชชงโทรมา.......น่ะ"
"อ่อ....อืม"
"ไปนะซูบารุคุง.....บาย"
"อ่ะ...บาย"
"ทุกคน ฉันกลับก่อนนะ..."ยาสุบอกลาเพื่อนๆที่ยังอยู่ก่อนจะรีบร้อนเดินออกไปโดยมีซูบารุมองตาม มารุก็เช่นเดียวกันเพียงแต่คนที่เขามองอยู่ไม่ใช่ยาสุ...
ทำได้แค่นั้น....
ต้องการมากแค่ไหนก็ได้เพียงแค่นั้น...
สุดท้ายแล้ว ก็ไม่สน...
สุดท้ายแล้ว เธอก็ไม่เคยสนใจฉัน...
--------------------------------
"เรียวจังไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อยยยยย......."
"วันนี้เหรอฮะ......ผมไปไม่ได้หรอกซูบารุคุง"
"อะไรอ่ะ.....เดี๋ยวนี้เรียวจังเป็นอย่างงี้หรอ?!!...."
"ก็ผมไปไม่ได้จริงๆนี่.....วันนี้หมอนี้ว่างชัวร์ ไปกับมันล่ะกัน"เรียวไม่พูดป่าวพลางดึงแขนคนที่ว่าว่างมาแทนแล้วตัวเองก็เดินหอบกระเป๋าใบย่อมไปโดยไม่สนใจว่าใครจะทักท้วงยังไง
"........................"
"....ว่าไง? จะไปซื้อของไหม?"มารุถามคนตัวเล็กว่าที่ตีหน้าหงุดหงิดใส่รุ่นน้องที่ปฏิเสธการชักชวนของตน
"อืม...."
"ซื้ออะไร?"
"ยังไม่รู้..."
"แล้วจะรู้ไหมว่าวันนี้ไปซื้ออะไร?"
".....ก็เพราะยังไม่รู้ถึงได้ชวนคนอื่นไปซื้อด้วย หัดใช้สมองหน่อย.......ไม่ต้องไปแล้วฉันไปเอง..."ร่างเล็กโปร่งพูดจบก็เดินกระแทกเท้าเดินออกไปจากห้องยังไม่วายปิดประตูเสียงดังเป็นการทิ้งท้าย
รู้ว่าไม่สมควรโกรธ....
รู้ว่าตัวเองก็ผิด....
แต่เพราะทิฐิที่มี........ฉันให้นายได้แค่เพื่อน
ถึงความรู้สึกที่แท้จริงมันโอนเอียงไปตามความรู้สึกของนาย
แต่ฉันให้นายได้เพียงเพื่อน....
เพราะฉันคงทนไม่ได้ที่จะเห็นคนที่ตัวเองรัก....
เป็นแค่พี่ เป็นแค่น้อง เป็นแค่เพื่อนกัน
ฉันไม่รู้ใจตัวเอง....ฉันเพียงแค่อยากปกป้องเธอ
.
.
.
แต่ส่วนลึกของหัวใจก็อยากถูกใครสักคนปกป้อง....
--------------------------------
.
.
คุณเคยคิดจริงๆจังๆบ้างรึเปล่า?....
ว่าคนที่คุณแอบรักมาเนิ่นนาน
.
.
คุณรักเขาจริงๆ
-----------------------
THE END...
